Samoloty o napędzie atomowym - Latam24 - Wizzar, Lufthansa, Britishairways, Ryanair i inne

Start

Samoloty o napędzie atomowym

Zgodnie z ogólnymi założeniami nowoczesny samolot powinien być szybki, mieć wysoki pułap i daleki zasięg przy najbardziej ekonomicznym zużyciu paliwa. Wiadomo jednak, ze osiągnięcie wielkich prędkości, czy rekordowego pułapu przez specjalne samoloty doświadczalne z turbinowymi silnikami odrzutowymi lub rakietowymi wymaga ogromnych ilości paliwa, w rezultacie czego lot taki trwa bardzo krótko z uwagi na ograniczony zapas materiałów paliwowych. Dla przykładu możliwe jest w tej chwili okrążenie kuli ziemskiej przez samolot z tankowaniem paliwa w powietrzu, jednak lot taki przy prędkości rzędu M = 2 wymaga okolu 1000 ton paliwa. Rozwiązanie takie, jako niezgodne z podstawowymi zasadami ekonomiki lotu nie zadowala konstruktorów. Oto dlaczego dąży się do zastosowania w lotnictwie nowych źródeł napędu, a więc przede wszystkim napędu atomowego, dającego możliwość długotrwałych lotów przy minimalnym zużyciu paliwa.

Prace nad skonstruowaniem lotniczego silnika atomowego są bardzo zaawansowane, jak oficjalnie podano w prasie fachowej USA. Według oficjalnych informacji: w USA przeprowadzono już próby w locie doświadczalnym jądrowego zespołu napędowego i należy przypuszczać, że w niedalekiej przyszłości napęd taki znajdzie praktyczne zastosowanie, otwierając znowu nowa erę lotnictwa. Wiadomo np, że samolot Convair NB-36 H służy od dłuższego czasu jako latające laboratorium do badań nad praca reaktora atomowego w locie, wpływem promieniowania na materiały i przyrządy, jak również ochroną przed ich szkodliwym działaniem. Jednak rozwiązanie tego problemu jest nadal niezmiernie skomplikowane, z uwagi na szereg podstawowych przeszkód. Zasadniczą trudność stanowi skonstruowanie odpowiedniego pod względem wydajności i wymiarów zespołu napędowego, którego głównym elementem jest reaktor jądrowy. I tu rozpoczyna się, długa droga trudności. W reaktorze, jak wiadomo, następuje reakcja jądrowa uranu lub plutonu, w wyniku której emitowany jest do przestrzeni otaczającej strumień neutronów i promieniowania gamma, majaczących wielka zdolność przenikania i szkodliwy wpływ na organizmy żywe. Należy więc reaktor odizolować w sposób skuteczny od pomieszczeń załogi i pasażerów. Najskuteczniejszą formą izolacji jest jak dotychczas ekran z ołowiu, jednak jeden m2 osłony o grubości 35 cm ma ciężar około 4 ton. Próby zastosowania osłony złożonej z ołowiu i wody w samolocie amerykańskim B-47 doprowadziły do paradoksalnych wyników — sama osłona według obliczeń powinna mieć ciężar aż 172 tony, podczas gdy dopuszczalny ciężar w samolocie wynosi zaledwie 92 tony. Dalsze badania jednak wykazały, że sytuacja nie jest tak tragiczna. Okazało się, że stosunek ciężaru osłony do ciężaru całkowitego samolotu znacznie spada przy projektowaniu dużych konstrukcji. Mianowicie dla klasy samolotu o ciężarze rzędu 150—200 ton możliwe jest zainstalowanie skutecznej ochrony przed promieniowaniem reaktora, przy równoczesnym zapewnieniu wysokich osiągów samolotów.